Ριζα Ανατροπης

ΦΑΚΕΛΟΣ ΕΛΛΑΣ-ΗΠΑ: 21Η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967


ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

ΠΡΟΕΔΡΕΙΟ

rizaeam.blogspot.com




Κάθε 21/4 κάποιοι λιγότεροι γιορτάζουν νοσταλγώντας, κάποιοι περισσότεροι οικτίρουν αγανακτώντας, ενώ η πλειοψηφία αδιαφορεί πλήρως. Εμείς είμαστε κάποιοι σώφρονες που σκεφτόμαστε ψύχραιμα, και όσο περνάει ο καιρός πολλαπλασιαζόμαστε.

Πολλά έχουν ειπωθεί, 35 χρόνια ασπρόμαυρο-γκρίζο. Όμως δεν είναι έτσι. Υπάρχουν άσπρο, μαύρο και χρώματα. Γι’ αυτό θα κάνουμε κάποιες επισημάνσεις.

Κατά την επίσκεψή του στην Ουάσιγκτον ο Γέρος της Δημοκρατίας, ο εθνικά υπερήφανος Έλληνας Πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου, δεν έσκυψε το κεφάλι στον Πρόεδρο Λύντον Τζόνσον που δεν μας στήριζε απέναντι στην Τουρκία, και του διεμήνυσε την στροφή της Ελλάδας προς τις Αδέσμευτες Χώρες.
Ο Γιάνκης ανέθεσε στον γνωστό ‘φιλέλληνα’ Χένρυ Κίσινγκερ -ειδικό σε διπλωματικές συνωμοσίες, που απεχθανόταν τον Παπανδρέου και ιδίως τον γιο του Ανδρέα- να ‘περιποιηθεί’ τους Έλληνες.
Εκτιμούμε ότι την 21/4/1967 ξεκινά το σχέδιο απόλυτης αμερικανοποίησης της Ελλάδας. Σε πρώτη φάση ο ολοκληρωτικός εξαμερικανισμός επιβάλλεται με το στρατό και τα τανκς στους δρόμους. Άνθρωποι συλλαμβάνονται, φυλακίζονται. εξορίζονται, απολύονται, καθαιρούνται, βασανίζονται, δολοφονούνται, τρομοκρατούνται, καταπιέζονται μαζικά. Είναι αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι, ανένταχτοι. Ο στρατός, που στην ελληνική γλώσσα σημαίνει λαός, γίνεται εχθρός του λαού. Τα στρατευμένα παιδιά του λαού στρέφονται ενάντια στα δυσαρεστημένα παιδιά του υπόλοιπου λαού.
Οι πραξικοπηματίες στερούνταν πολιτικής παιδείας. Δεν ήταν στρατιωτικοί-πολιτικοί σαν τους Κάστρο, τον Ντε Γκολ, τον Περόν, τον Καντάφι, τον Καρβάλιο, τον Ορτέγκα, τον Τσάβες, τον Πούτιν κ.ά. Γι’ αυτό και δεν είχαν λαϊκά ερείσματα. Στηρίχτηκαν αποκλειστικά στις ένοπλες δυνάμεις και στον αμερικανικό παράγοντα.
Δεν διέθεταν ούτε πνευματικά ερείσματα. Στην επικοινωνιακή φαρέτρα τους έναν διανοούμενο διέθεταν, κι αυτός ήταν κομμουνιστής και άνθρωπος της Ρωσίας. Ο Γ. Γεωργαλάς.
Παρά τον πατριωτισμό που επικαλούνταν ήταν ξενόδουλοι. Υποταγμένοι στο ΝΑΤΟ και στις ΗΠΑ. Δεν σήκωναν ανάστημα στην Τουρκία, ξεκινώντας αυτοί το σενάριο επιστημονικής φαντασίας για ‘ελληνοτουρκική φιλία’! Μάλιστα δικοί τους σύμβουλοι συνέλαβαν τότε τον νέο-οθωμανισμό με την ιδέα για ελληνοτουρκική στρατιωτική συνομοσπονδία. Φοβικοί στέκονταν σούζα μπροστά στον Γιάνκη, τον Τούρκο και τον Ισραηλινό. Κι ενώ ο κίνδυνος ερχόταν από την Ανατολή (Τουρκία-Ισραήλ), αυτοί προπαγάνδιζαν ανοήτως και ψευδώς πως έρχεται από τον Βορρά (Σοβιετικό Μπλοκ) την στιγμή που από πάνω όλα ήταν παγιωμένα τότε.
Απέσυραν την ελληνική μεραρχία προστασίας της Κύπρου που είχε εγκαταστήσει ο φιλόπατρις Γ. Παπανδρέου, αφήνοντας κατ’ ουσίαν την Μεγαλόνησο στο έλεος του Τούρκου.
Κυνήγησαν ανηλεώς το Πατριωτικό Μέτωπο του Μίκη Θεοδωράκη εκτελώντας αγωνιστές του.
Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος το 1973 κατήργησε ουσιαστικά την βασιλεία, εγκαθιδρύοντας με συνταγματική πράξη αβασίλευτη δημοκρατία. Με το μεταπολιτευτικό δημοψήφισμα ο Καραμανλής απλώς οριστικοποίησε το πεπραγμένο. «Ο βασιλιάς της Ελλάδας, ο Κωνσταντίνος..μετά θέλησε να ανατρέψει την στρατιωτική χούντα και απέτυχε, έχασε τον θρόνο και οι συνταγματάρχες, το 1973, εγκαθίδρυσαν την δημοκρατία», λέει στον Φιντέλ Κάστρο ο Ιγνάσιο Ραμονέ (βλ. Βιογραφία σε 2 φωνές: 100 ώρες με τον Φιντέλ).
Η εθνικοφροσύνη τους ήταν κίβδηλη. Ο αμερικανικός στόλος αλώνιζε στις θάλασσες μας, διασκέδαζε στα λιμάνια μας, ασελγούσε στις Ελληνίδες, καρπάζωνε τους Έλληνες. Η ‘φιλοξενία’ μας δοκιμάστηκε πρώτα από τους Γιάνκηδες τότε, πριν περάσουμε σήμερα στους εποίκους-συμμάχους τους. Το κιτς τους, βιάζοντας της ιερότητα της εθνικής μας λαϊκής παράδοσης, ήταν το φολκλόρ που εξελίχτηκε στην μεταπολιτευτική κακογουστιά.
Ο Παπαδόπουλος, επηρεασμένος και από τον κανταφισμό της εποχής (ο Καντάφι στα 1970 με λαϊκή επανάσταση ανέλαβε την εξουσία, έδιωξε τους Αμερικανούς και τους ξένους, σοσιαλιστικοποίησε την Λιβύη και κήρυξε αντιϊμπεριαλιστικό πόλεμο), δεν διέθεσε στους Ισραηλινούς τις ελληνικές εγκαταστάσεις για να χτυπήσουν τους Άραβες. Επίσης, καταλαβαίνοντας ότι περιέρχεται σε δυσμένεια, κάνει διπλωματικά ανοίγματα σε Ρωσία και Κίνα. Στρέφεται προς το Κίνημα των Αδεσμεύτων Χωρών. Ετοιμάζεται να κάνει ελεύθερες εκλογές, συνεννοείται με την αριστερά σκεφτόμενος να την αναγνωρίσει θεσμικά για να συμμετέχουν οι αριστεροί στις εθνικές εκλογές, να δώσει γενική αμνηστία, να άρει τον στρατιωτικό νόμο κ.λπ. Όμως δεν προλαβαίνει. Οι πρώην ‘φίλοι’ του τον ανατρέπουν με πραξικόπημα του Ιωαννίδη. Το στράτευμα εξουδετερώνεται, η εθνική άμυνα διαλύεται, προκαλείται ελληνικός εμφύλιος στην Κύπρο. Αποτέλεσμα τραγικό. Η Ελλάδα αιμορραγεί και η Κύπρος χάνεται…
Στην ουσία η στρατοκρατία του 1967 ανοίγει τον μεταπολιτευτικό δρόμο για την κομματοκρατία του σήμερα. Η στρατιωτική βία μεταλλάσσεται σε οικονομική επιβολή, η απαγόρευση σε απαξίωση, ο ηγεμονισμός σε οικονομισμό. Δυστυχώς.
Η μεταπολιτευτική μυθοπλασία κατασκεύασε αστικούς θρύλους για τον αντιδικτατορικό αγώνα. Η αλήθεια είναι πως η αντίσταση δεν έγινε μόνο από την αριστερά, αλλά από όλους τους χώρους. Αλλά και συνεργάτες της χούντας προέρχονταν από όλους τους χώρους! Κάποια χαρακτηριστικά σημεία:

Συνεργάτες της στρατοκρατίας μεταπήδησαν μετά την κατάρρευσή της σε κόμματα όλου του φάσματος (αριστερά-δεξιά) παριστάνοντας τους ‘δημοκράτες’.
Αντίσταση έγινε από όλους τους πολιτικούς χώρους, όχι μόνον από την αριστερά. Π.χ. ο Πέτρος Τατούλης, εξέχων στέλεχος της φιλελεύθερης παράταξης, υπήρξε αντιστασιακός.
Αντίσταση έγινε και από τους φιλοβασιλικούς. Μην ξεχνάμε τον ήρωα Μουστακλή, βασιλόφρονα, λαμπρό αξιωματικό και πατριώτη, που τα κτήνη οι βασανιστές τον σακάτεψαν αφήνοντάς τον παράλυτο. Ούτε το κίνημα του Βασιλικού Ναυτικού πρέπει να ξεχνάμε, αλλά να τους τιμούμε ΟΛΟΥΣ όσους διαφώνησαν με τους πραξικοπηματίες και αντιστάθηκαν.
Στο Λονδίνο ο Μίκης Θεοδωράκης πέτυχε την συνεργασία αριστερών, δεξιών και κομμουνιστών με κεντρώους και βασιλικούς για την εκ των έσω ανατροπή της δικτατορίας και την αποκατάσταση της δημοκρατίας.
Από τον κεντρώο χώρο, τον ήρωα Αλέξανδρο Παναγούλη που τόσο θαυμάζει ο Ούγκο Τσάβες, δεν τον δολοφόνησε η στρατοκρατία αλλά το μεταπολιτευτικό παρακράτος.
Ουκ ολίγοι θιασώτες της νέας τάξης, του ιμπεριαλιστικού ‘πολυπολιτισμού’, της παγκοσμιοποίησης των ΜΚΟ κ.λπ. είναι γόνοι χουντικών.
Τέλος πάντων… Προσωπικά ως γόνος αντιστασιακών έχω διερευνήσει αρκετά το ζήτημα. Ο πατέρας μου, ο στρατιωτικός ιατρός Χρήστος Μήτσιου, διώχθηκε από την δικτατορία. Ο θείος μου, ο στρατιωτικός νομικός Βασίλειος Μήτσιου, επίσης. Συλλήψεις, φυλακίσεις, εκτοπίσεις, στρατοδικεία. Ο θείος μου Θωμάς Μήτσιου συμμετείχε στην Εξέγερση του Πολυτεχνείου. Όλοι τους της προοδευτικής δημοκρατικής παράταξης. Αλλά και ο φιλοβασιλικός νουνός μου, ο στρατιωτικός ιατρός Χρήστος Λαδάς, επίσης ήταν στην δυσμένεια του καθεστώτος λόγω της δημοκρατικότητάς του. Πάντως τα παιδιά τους είμαστε υπερήφανοι για τους αγώνες των γονιών μας. Βέβαια το αν δικαιώθηκαν οι προσδοκίες και τα οράματά τους είναι ένα άλλο θέμα. Πάντως η σημερινή κατάντια δεν τους εκφράζει καθόλου.

Στην ΡΙΖΑ δεν πιστεύουμε ότι τα 7 χρόνια αν ήταν περισσότερα θα έθεταν θεμέλια ευνομίας. Και η Ισπανία και η Πορτογαλία που είχαν 50 χρόνια σκληρής στρατοκρατίας, σήμερα έχουν περιέλθει σε χάλια ανάλογα με τα δικά μας.

Κι όσοι νέοι άνθρωποι, που δεν έζησαν εκείνα τα πέτρινα χρόνια, λένε με ευκολία ότι θα ήθελαν ένα τέτοιο καθεστώς σήμερα για να μπει τάξη, ας σκεφτούν ότι ειδικά οι ίδιοι δεν δέχονται υποδείξεις και περιορισμούς ούτε από τον πατέρα τους, θα δεχτούν από τρίτους καταπίεση κι ανελευθερία; Ας συνέλθουν καλύτερα κι ας συνειδητοποιηθούν πρώτα. Αν και σήμερα με το τεράστιο έλλειμμα δημοκρατίας ο οικονομικοκοινωνικός ολοκληρωτισμός οδηγεί στον μαζικά δικτατορικό ψυχολογικό αποκλεισμό της αβεβαιότητας και της ανασφάλειας.

Πάντως για μας, σε αντίθεση με τους μεταπολιτευτικούς ‘δημοκράταρους’, ο πατριωτισμός και η δημοκρατία δεν είναι ιδεολόγημα ή δόγμα, αλλά τρόπος σκέψης/δράσης και στάση ζωής!

Τέλος, τονίζουμε ότι ο Πρόεδρος του ΛΑΟΣ δέχτηκε την δίωξη της στρατοκρατίας του ’67 (μου το ανέφερε σε συζήτηση που είχα μαζί του στην πρώτη μας συνάντηση, κάτι που εν συνεχεία δήλωσε ανοιχτά σε συνέντευξη που μου παραχώρησε τον Οκτώβριο του 2006 για τηλεοπτική εκπομπή που τότε παρουσίαζα). Ο ίδιος πολιτικός αρχηγός ζήτησε να δοθεί το όνομα του Αλέξανδρου Παναγούλη σε αίθουσα του κοινοβουλίου. Επιπλέον, συγχαίρουμε τον αδερφό του, Σπύρο Καρατζαφέρη, για τον ιστορικά καταγεγραμμένο αντιδικτατορικό του αγώνα!

Και κλείνοντας: «Στην Ελλάδα έγινε επίσης πραξικόπημα το 1967, των στρατιωτικών, που ήταν καταστροφικό. Δεν κατάφερε να κρατηθεί για πολύ.», επισημαίνει ο Φιντέλ Κάστρο. Κι όπως λέει ο Φιντέλ: «Ο Γιάνκης μόνο παίρνει και ποτέ δεν δίνει».

Σήμερα χρειαζόμαστε μια θεσμική επανάσταση να μας απελευθερώσει από τα δεσμά του ’67 και της μεταπολίτευσης. Για μια αληθινή δημοκρατία.


«Εκπροσωπώ το λευκό και το γαλάζιο, το ύφος μου δεν το αλλάζω!», όπως λένε και οι Α/Ε…


ΠΑΤΡΙΔΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ! ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!


ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΗΤΣΙΟΥ

ΠΡΟΕΔΡΟΣ

www.youtube.com/watch?v=RK6q0I60TVE


www.youtube.com/watch?v=sC0C591V2OM&feature=player_embedded

www.youtube.com/watch?v=A9w1qkg3jI4


www.youtube.com/watch?v=KXpcIcjOGKA


www.youtube.com/watch?v=SJo8JMUNGGY